Loting op het Barlaeus gymnasium

april 15, 2008

‘Welkom op Zweinstein,’ sprak de juffrouw van de school. ‘Het is vandaag een zware dag.’ Het was de dag dat het Barlaeus in Amsterdam twintig kinderen zou gaan uitloten en omdat wij, ouders, natuurlijk niet geloven dat zoiets eerlijk gebeurt, was er een zongebruinde notaris met zijn assistente in de aula van het gymnasium gezet. Naast hen zaten een ernstig kijkende vrouw en de rector. Op de tribunes zaten veel ouders met strakke gezichten. Een fotograaf van het Parool was speciaal langsgekomen om de zenuwachtige ouders te fotograferen, maar daar werd en masse bezwaar tegen gemaakt. Naast me zat een vrouw die uit naam van de gymnasiumvooriedereen-ouders gesprekken gevoerd had met de gemeente en met de rectoren van de vier gymnasia en nu zat ze hier, zenuwachtig voor de GL, de Grote Loting. ‘Wat zijn er veel vaders,’ merkte ze op. Waar waren die vaders vroeger? Die zag je - een uitzondering daargelaten - zelden tijdens Artis-uitjes en knutselmiddagen. Maar vanochtend waren ze in grote getale naar Zweinstein gekomen, waarschijnlijk omdat ze zenuwen van staal hadden.
Terwijl de notaris, ook met stalen zenuwen, een voor een blauwe plastic fiches uit een hoge hoed toverde, kruiste de rector de corresponderende nummers aan op een lijst met namen. De zenuwachtige ouders kwamen een beetje tot rust en er werd zelfs gelachen. Maar het lachen verging iedereen snel toen de namen werden voorgelezen. Er klonken kleine juichkreetjes in de aula, sommige moeders barstten spontaan in snikken uit, of hun kind nu wel of niet was toegelaten. De voornamen werden in alfabetische volgorde opgelezen en ik vond het jammer dat ik mijn dochter geen Aagje had genoemd, maar prees mezelf gelukkig dat ze ook geen Zarah heette.
Ondertussen begonnen ouders druk te sms’en. Aan de andere kant naast mij zat een man met zijn Blackberry klaar in de hand. ‘Mijn vrouw is in Londen,’ zei hij. ‘Die staat nu boven op de Big Ben.’
Na de laatste naam, stormden honderd gelukkige ouders naar buiten, de man met de vrouw boven op de Big Ben en twintig andere ouders snikkend achterlatend. De school was er prima in geslaagd om er een Grieks drama van te maken, maar eerlijk gezegd begrijp ik niet dat we hier allemaal bij aanwezig moesten zijn. Het was niet pulcher om het maar in het Latijn te zeggen.

(http://manonsikkel.wordpress.com/2008/04/15/loting-op-het-barlaeus-gymnasium/)